Cookies

Deze website maakt gebruik van cookies voor het optimaliseren van de gebruikservaring.

[2]
[1]
Ga naar content

Enkele reis Nederland: getuigenissen van Molukkers

Na jarenlange strijd erkent Nederland op 27 december 1949 de soevereiniteit van Indonesië. Op 26 juli 1950 wordt het koloniale leger opgeheven. Voor een grote groep Molukse soldaten die aan Nederlandse zijde vocht, is het niet langer veilig in Indonesië. Het besluit is dat ze ‘tijdelijk’ naar Nederland gaan. De ruim 12000 Molukkers die met elf boten in twaalf transporten in Nederland aankomen, laten hun koffers dan ook veelal onuitgepakt. 

Sla afbeelding over
Zwart-wit foto van Molukse passagiers op het transportschip 'Kota Inten'
i

(Klik voor volledige afbeelding)
Passagiers op de Kota Inten in 1951. V.l.n.r. SM

Het is ongeveer een maand varen. De ‘Kota Inten’, het allereerste schip met Molukkers, arriveert op 21 maart 1951 in de Rotterdamse haven. Een dag later, 22 maart 1951, komen de eerste Molukse gezinnen aan in de toegewezen woonoorden, zoals kamp Schattenberg in Westerbork of Lunetten in Vught. 

Familie Rugebregt

Onder de eerste groep Molukkers die naar Nederland komen, is ook de familie Rugebregt uit Makassar, met de toen twaalfjarige Danny Rugebregt. Hij is de vader van jazzgitarist Maurice Rugebregt.

Sla afbeelding over
Uitsnede van de passagierslijst van de Kota Inten met de namen van de familie Rugebregt erop
i

(Klik voor volledige afbeelding)
Detailopname van de passagierslijst van de Kota Inten met de namen van de familie Rugebregt

In Nederland komt Danny Rugebregt in kamp Schattenberg terecht. “Mijn pa was een rustige man en niet echt een prater”, herinnert Maurice zich. Maurice kent dan ook niet veel verhalen over zijn vader en de Kota Inten. 

Dat is de reden dat het Moluks Historisch Museum zoveel mogelijk getuigenissen optekent. Het museum laat nazaten aan het woord van wie de ouders of grootouders op een bepaalde boot hebben gezeten.

Sla afbeelding over
Illustratie in pasteltinten van de Asturias op zee
i

De Asturias

Louise Parihala

Kunstenaar Geerte van Beers en animator Matteo Bal hebben een filmpje gemaakt waarin ze de Molukse Louise Parihala aan het woord laten. Louise is geboren op Billiton (Belitung), een eilandje ter hoogte van Zuid-Sumatra. Haar familie komt naar Nederland aan boord van de Asturias. Louise vertelt over haar eerste herinneringen aan het kamp waar het gezin in grote armoede leeft. Haar ouders krijgen een schamele drie gulden zakgeld per week. Het eten uit de gaarkeuken was niet lekker. Wat over is, geven ze aan de varkens van Boer Corrie in de buurt, in ruil voor eieren. 

Sla afbeelding over
Afbeelding uit het filmpje met een fotoportret van Louise Parihala met voor een illustratie van haar familie
i

Louise Parihala

Soms ‘sparen’ ze voor een levende kip, als er iemand jarig is. Dat vader Parihala een fiets meenam uit Sumatra, komt goed vast pas. Hij knipt het prikkeldraad rond het kamp door en fietst dagelijks meer dan 40 km heen en terug naar Geldermalsen of Zaltbommel om er met fruit plukken wat geld bij te verdienen. 

Droom

Niemand kon toen vermoeden dat het kamp nog veertig jaar zou blijven bestaan. Het woonoord Lunetten is een van de plaatsen die de geschiedenis van de Molukse gemeenschap in Nederland markeert. “Mijn belangrijkste droom?,” mijmert Louise Parihala. “Dat mijn kinderen niet vergeten dat hun voorouders vanuit Indonesië naar Nederland moesten komen.”